Uit de pers:
Terug naar Pagina 3
Uit: Groomers Europe,
vaktijdschrift trimmersbranche
Nini Huigen, beeldend kunstenaar
De poedelkapstertjes van Parijs,
de trimsters van toen.....
"De opdracht was een illustratie te maken bij een verhaal over poedels in de tijd van de Franse koning Lodewijk de XVI-de. Over de poedelkapstertjes van Parijs, in de tijd vlak vóór de Franse Revolutie. Meisjes en jonge vrouwen, die onder de platanen langs de oevers van de Seine de hondjes van de gegoede burgerij in model knipten.
Prachtige toiletjes, ook toen al. Modelletjes, waarbij soms op de heup van 't hondje het monogram van de eigenaar werd ingeschoren."
Nini lacht. "Maar hoe zag zo'n trimstertje eruit? Wat had ze aan? Tijdens mijn opleiding aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten heb ik destijds ook kostuumgeschiedenis gedaan. Om zeker te zijn deed ik toch research en bekeek oud plaatwerk. Meisjes met een geruite omslagdoek. Geen taille en het schort veel hoger dan wij het nu zouden doen. Een hoofddoekje, dat van boven leuk is samengeknoopt. De opdrachtgever was enthousiast. De geaquarelleerde pentekening is daarna ook nog eens in een Frans blad gepubliceerd."
Dierportretten
Nini Huigen is beeldend kunstenaar. Ze schildert. Ze werkt in gouache met pastel, ook met acryl of in olieverf. Dieren zijn haar specialisatie. "Net als ieder mens, heeft ook elk dier zijn eigen specifieke vorm, beweging en expressie", zegt ze.
Nini exposeert. Galeries hebben haar werk vaak in de vaste collectie in voorraad. Kunstkenner drs. H. Plasse karakteriseert: "In haar vrije werk slaat Nini een brug van figuratief naar abstract. Het dier blijft herkenbaar, maar toch vooral als het symbool van het wezen dat een grotere vrijheid kent."
Heeft dat te maken met Nini's oorlogsverleden? Als meisje zat ze jarenlang opgesloten in het beruchte vrouwenkamp Solo en in een Jappenkamp in Ambarawa. Ze overleefde een extremistische moordpartij en belandde in een kamp van het Rode Kruis in Singapore. Ook De Telegraaf proefde de ondertoon in haar werk. "De dierenwereld als toegangspoort tot Nini's diepste wezen, emoties gevangen in kleur en lijnenspel", schreef de krant. "Maar van de professionals is er slechts vijf procent dat van z'n vrije werk kan leven", constateert Nini nuchter.
In opdracht
"De meeste van mijn collega's geven les. Dat doe ik niet. Behalve dat ik met mijn schilderijen bezig ben, werk ik ook in opdracht voor uitgevers en bedrijven."
Illustraties, bijvoorbeeld voor het blad van de Dierenbescherming. Omslagen voor dierenboeken. In opdracht van Koninklijke Begeer ontwierp ze de zilveren plaquettes voor de serie Typical Dutch. Erg gewild zijn ook haar trefzekere dierportretten, waarin vooral het karakter van juist dat dier tot uitdrukking komt.
"Ik moet zo'n hond eerst zien. Voor een poes geldt hetzelfde. Eerst naar de mensen toe. Daar is het dier immers in zijn eigen omgeving, daar is-ie zichzelf. Dan hoor ik wel wat iemand tegen me zegt, maar ik zit toch vooral te kijken. Lang kijken. Pas daarna wat snelle schetsjes of een paar foto's, als geheugensteuntje."
Onverklaarbaar
"Wanneer ik dan later in mijn atelier laagje voor laagje de verf op het linnen aanbreng, gebeurt er wat. Dan is net alsof het karakter van zo'n hond tot leven komt. Een verklaring heb ik er niet voor."
"Het is hard werken en het kost veel inspanning. Maar wat heerlijk als mensen dan blij zijn met zo'n schilderij. Het is me al een paar maal gebeurd dat de eigenaar tranen in de ogen kreeg. Ik heb ook wel eens een portret gemaakt van een hond, die was overleden. Bij uitzondering, aan de hand van wat foto's."
"Toen de opdrachtgeefster het portret kwam ophalen, stonden we allebei te huilen.
Zij begon. Toen kon ik me opeens ook niet meer goed houden."
Groomers
Door naar Pagina 5