Uit de recensies:
Terug naar Pagina 4
Verwerking verweven
in beeldende kunst
door Joke Korving,
Haagsche Courant.
De olifanten op het schilderij vormen zo'n mooie, hechte eenheid. "Family in Blue" noemde Nini Huigen het kleurige werk dat de kijker meteen vertederd. "Ik ben weg van olifanten", zegt de Zoetermeerse beeldend kunstenaar. "Ze zijn ontzettend lief voor hun kroost en bovendien heel sociaal; ze opereren altijd in groepsverband."
Op een ander doek heeft zij ook een olifant afgebeeld. Maar daar staat hij symbool voor iets. Hij is daar de 'underdog', die de last van de wereld op zich draagt. Nini Huigen gaf het schilderij de titel 'Ampun', de Maleise uitdrukking voor begrippen als 'vergeving' en 'vergiffenis'.
De dierenwereld is steeds uitgangspunt in haar werk. Schilderde ze tot voor een paar jaar realistische beelden, tegenwoordig verweeft ze die met wat er zich afspeelt in haar gevoelsleven. Nini Huigen, die geboren is in het vroegere Nederlandsch-Indië en vier jaar van haar jeugd doorbracht in jappenkampen, staat zichzelf eindelijk emoties toe. Ze moest daarvoor wel naar het Centrum '45 in Oegstgeest, waar ze een langdurige therapie volgde. Nini blijft een 'tropenkind', zoals ze zegt en is 'dol op de dieren die in het wild leven'. Veel daarvan is terug te vinden in haar werk, dat vandaag en morgen is te zien tijdens de Open Atelierdagen van de Zoetermeerse Kunststichting.
Voor de zesde keer kan het publiek dit weekeinde in Zoetermeer ateliers bezoeken van kunstenaars. Anderen, onder wie Nini Huigen, hebben een gezamenlijke expositie in een ruimte aan de Van Leeuwenhoeklaan. Haar schilderijen hangen ook in de Galerie 'De Vlaming' in de Vlamingstraat.
Ze beweegt zich al jaren in het Zoetermeerse kunstwereldje. Zo is zij actief lid van de vereniging Open Atelier Modeltekenen. Met collega's werkt ze in een groot atelier in een voormalig schoolgebouw. Elke week poseert daar een ander beroepsmodel, meestal naakt, soms gekleed. De vereniging, waarvan oud-wethouder Koos Meulenkamp voorzitter is, werd in 1993 opgericht. Maar eind tachtiger jaren nam Olga van den Bosch al het initiatief. Nini Huigen: "Werken met een model is nogal duur. Met een groep kan je de kosten delen. Olga heeft toen een advertentie geplaatst, waarin ze mensen opriep mee te doen." Er volgde zo'n acht reacties, van zowel beroepskunstenaars als amateurs.
Sinds de vereniging bestaat is de belangstelling flink gegroeid. Behalve uit Zoetermeer komen de leden ook uit ondermeer Pijnacker, Bleiswijk, Rijswijk en Voorburg. Tegenwoordig wordt er gewerkt in een serie sessies, die uit vijftien keer tekenen of schilderen bestaat en elke week op een vaste dag of avond wordt gehouden.
Nini Huigen doet het modeltekenen uit liefhebberij. Zij beschouwt het tegelijkertijd als studie. Dat ze zich destijds aansloot, lag min of meer voor de hand. Nini had aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten een opleiding gevolgd op de afdeling mode en illustraties. Ze werkte daarna als tekenares bij de Shell, waar ze nieuwe vorm gaf aan de Shell-schelp en de letters ontwierp voor op de benzinestations en de tankwagens.
Ze trouwde en kreeg twee zoons. Toen die wat groter waren, begon ze weer te tekenen. "Vooral bloemen en Indische landschappen. Ik wilde terugdenken aan wat mooi was geweest; de nare herinneringen stopte ik diep weg".
Tot ze er niet meer omheen kon en in het Centrum '45 behandeld moest worden.
Praten
Haar creativiteit leek te zijn verdwenen. "Ik was volledig geblokkeerd, wilde alleen maar praten. Het heeft lang geduurd voordat ik weer begon, maar dat gaf geen tevredenheid. Het peil van vroeger was er nog niet.".
De ommekeer kwam in 1981. Ze bezocht toen met haar man, de journalist Henk Huigen, op Java de kampen waar ze gezeten had. Nini schilderde de schitterende omgeving.
"Die had ik als kind nooit gezien, ik zat in het kamp en zag alleen de toppen van de bergen. Nu was ik buiten. Op dat moment realiseerde ik me: "ik ben vrij". Ik noem het ook mijn bevrijdingsschilderijen".
Toch is dat verleden nooit weg. Op haar doeken zijn steeds drie bollen te zien, die symbool staan voor haar drie werelden. "De tijd voor het kamp, de jaren in het kamp, en het hier en nu".
Ze beseft dat het verleden niet uit te wissen is. Wijzend op een schilderij dat herinnert aan het vroegere Nederlandsch-Indië en dat de titel heeft "Vlucht uit het verleden", zegt Nini Huigen : "Hier neem ik de hele rotzooi mee naar de nieuwe wereld toe. Maar kleine deeltjes van mezelf gaan toch steeds weer terug".
Door naar Pagina 6